nl.verhalenbank.10683

Het verwenschte kalfHonderden keeren heb ik hooren vertellen, dat er te Ternath, alle honderd jaren, in zekere weide een soort van kalf komt liggen, met oogen als vuur, en dat de pastoor het dan voor `eenen nieuwen termijn' moet verwenschen op de duinen van de zee. Ik heb personen gehoord, die beweerden, dat zij kind zijnde dat kalf gezien hadden. Ziehier de sage, zooals zij o.a. te Wambeke verteld wordt.Daar, waar nu het pachthof van pachter L...s staat, woonde lang geleen een rijke pachter, die bijna den grond van heel het dorp bebouwde. t Was oogst, en tarwe, koren en gerst stonden allerprachtigst. Reeds liep de maaitijd ten einde, en de tarwe stond geschoofd op het land, terwijl de wagens zonder ophouden van het veld naar de schuur en weer van de schuur naar het veld reden. Eensklaps, rond den noen, zag men de lucht verdikken. Dondertorens staken in t zuiden op, en stikkend heet was t op het veld. Daar was een onweer op handen, en reeds vielen er dikke druppels regen. De pachter stond op het veld naar het weer te zien, en dacht aan al de schade, die de regen aan zijnen oogst ging veroorzaken, want er bleef nog voor eene zeer groote waerde in te halen.Toen deed hij eene gelofte: Indien ik mijnen oogst droog in de schuur krijg, geef ik zooveel brooden aan den arme, als er graantjes in eene viertel gaan! Het onweer ging over, en de oogst kwam droog in de schuur... Doch, onmogelijk kon de pachter zijne belofte volbrengen. Hoe hadde hij kunnen tellen, hoeveel graantjes er in eene viertel gaan? Sedert stierf de pachter, doch moest in de gedaante van een zwart kalf voor die niet volbrachte gelofte boeten. Honderd jaren geleden werd hij door den toenmaligen pastoor van T. op de duinen der zee verwenscht, doch na verloop van die 100 jaren moet hij terug komen.